Een gedicht plaatsen?
Home

Verlaten gevoel

Mijn ziel geklemd, verminkt,
in eenzaamheid, pijn
Die als duister en nacht
verenigd zijn

Mijn ogen-meren
door tranen overspoeld,
omringd door
eenzaam land.

Tussen zwarte muren,
huist mijn bloeddoorlopen hart.
Gedoofd van alle vuur,
ten prooi aan pijn en smart.

Mijn geest,
een berg van stilte,
achter dichtbegroeide hagen,
die zich afsluit,
troost zoek
in vergetelheid.

Ingezonden door Yvette vanavermaete

Beoordeel dit gedicht

Er is nog niet gestemd.

Tags

© Copyright 2007 - 2019 / Scito Media