Een gedicht plaatsen?
Home

Mijn kind, Zoon van God

Mijn kind, Zoon van God,
de verlosser is geboren
Mijn kind, Zoon van God,
zijn levenspad is bekend, al ver tevoren.

Voor mij was jij een kindje
een mens van vlees en bloed
Koning zou je later worden.
De profeten wisten dat heel goed.

Ik kuste jouw kleine voetjes,
telde je teentjes een voor een
zoende de tranen van je snoetje
niemand mag jou pijn doen, niet een.

Je armpjes stevig om mijn nek geslagen,
zocht je troost, ik hield je vast.
Kinderen mogen je niet plagen
Kom maar bij mij, ik draag jouw last.

God, U hebt hem in mijn schoot geweven,
hem in mijn armen groot gebracht,
Nu zijn koningschap nabij is, neemt U Zijn leven,
zonder gratie en zonder pracht.

Waarom, o God, zijn koninkrijk zou toch komen?
Hij zou vereerd worden, niet veracht.
Nee heer, zelfs in mijn slechtste dromen
Kon ik dit nooit hebben bedacht.

Ik denk terug, toen je niet kon slapen,
en ik zachtjes over je rug heen wreef.
Nu hebben ze je vernederd en geslagen
tot er niets meer van je over bleef.

Mijn zoon hangt aan het vervloekte kruis,
draagt de last van al Gods kinderen
en de voetjes die ik kuste
zijn doorboord, ik kon het niet verhinderen.

Vader, ziet U niet Zijn grote pijn?
De grootste pijn door U verlaten te zijn?
Wanneer Zijn taak op aarde is volbracht,
bent U het dan in de hemel die op Hem wacht?

Heer, U weet hoeveel ik van hem hou
’t Is zo moeilijk om hem te zien lijden
Maar Hij leert mij, dat ik vertrouw
U zult Hem uit zijn lijden bevrijden.

Dan zal voor een ieder die gelooft
alle zonden worden vergeven
en door Gods lieve zoon, Zijn naam zij geloofd,
heeft een ieder eeuwig leven.

Eens, bij U, zie ik Hem weer
Neemt mij liefdevol in Zijn armen
kust mijn tranen keer op keer.
Zijn liefde zal een ieder verwarmen.

Beoordeel dit gedicht

Er is 1 keer gestemd.

Tags

© Copyright 2007 - 2019 / Scito Media