Gedichten

Donker

Als een zonnebloem
Gebogen naar de grond
Op zoek naar licht
Waar ben je nou
Wil uit het donker
Het duurt al zolang
Wil graag mezelf weer zijn
Kan het niet alleen
Zonder jou

Beetje bij beetje
Sterf ik van binnen
Totdat in de ochtend gloren
Iemand me riep en zei:
Geef niet op
De eens zo hangende zonnebloem
Ontwaakte en richtte zich op
Daar was eindelijk die zolang verwachtte zon
Het donker verdween
Na een lange droevige nacht
Nu was het mijn tijd
De tijd


Om weer te mogen stralen