Gedichten

Het was eigenlijk geen plaats voor hondjes
Plechtig, somber zo vol van verdriet
Zijn grote , ronde oogjes zagen...
een baar versierd met vergeet-mij-niet

Hij was al oud, al twaalf jaren
Zijn velletje had haast geen haar
"De lieverd" van zijn vrouwtje
Grauwe oogjes van de staar

Waar zou ze nu toch zitten?
Hij miste haar al zolang
En al die huilende mensen
Maakten hem zo verschrikkelijk bang

Een kist getooid met bloemen
Dat afscheid voor altijd
Hoe kon hij dat ook begrijpen
Wat eens was , is nu verleden tijd