Stad op de berg

Een berg ben je, hoopje stof
Dat werd Petrus te verstaan gegeven
Onbetekenend, onbetrouwbaar en onvast
Aanstoot en last, zo op te geven

Een rots ben je, ik wil op je bouwen
Je mijn hart en liefde en kracht toevertrouwen
Onvoorwaardelijk, zonder grenzen
Zal ik met je zijn, want al je willen en je wensen
Geef ik je

Je bent geen nulletje, ook al lijk je daarop
Je bent een stad op een bergtop
Schitterend, prachtig, zichtbaar, fijn
Zo en niet anders, mag jij getuige zijn

Ingezonden door Koert Koster

Beoordeel dit gedicht

Er is nog niet gestemd.

Tags

© Copyright 2007 - 2012 / Project van Men on Web